Opublikowano:

Tlenek magnezu charakterystyka

Tlenek magnezu (magnezja palona), MgO jest to nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków zasadowych zawierający magnez na drugim stopniu utlenienia.
Związek ten w temperaturze pokojowej jest białą substancją krystaliczną. Otrzymany w temperaturze do 900°C łatwo rozpuszcza się w kwasach i szybko uwadnia do wodorotlenku, który jest słabą zasadą. Po wyprażeniu staje się niereaktywny.

Zastosowanie:
Ten biały proszek ma wiele przydatnych właściwości, które czynią go idealnym zarówno dla zastosowań przemysłowych , jak i zastosowań medycznych .
Podawany w małych dawkach wykazuje działanie zapierające. W większych dawkach ma działanie przeczyszczające. Wykorzystywany w problemach z nadkwasotą, chorobie wrzodowej żołądka, wzmożonej fermentacji jelitowej.

Jest surowcem farmaceutycznym wykorzystywanym w recepturze aptecznej przy sporządzaniu proszków złożonych i prostych, kleików, zawiesin.

Tlenek magnezu może powodować  niepożądane skutki uboczne . Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są skurcze i biegunka . Jeśli nie ustępują lub są nasilone , należy skontaktować się z lekarzem . Jeśli wystąpi wysypka, świąd, zawroty głowy, zmiany nastroju , osłabienie, nudności lub wymioty , należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Tlenek magnezu znalazł zastosowanie w produkcji cementu. W fotografii służy do zobojętniania emulsji fotograficznej; proszek błyskowy, potocznie zwany magnezją.

Tlenek magnezu ma kilka właściwości, które sprawiają, że znajduje szczególne zastosowanie w elektryce i produkcji materiałów budowlanych. Magnezja ma dobrą ogniotrwałość , co oznacza, że zachowuje trwałość , nawet po wystawieniu na działanie wysokich temperatur . Tlenek magnezu jest odporny na korozję, ma wysoką przewodność termiczną ale małą przewodność elektryczną , to znaczy może przenosić ciepło , ale nie przenosi energii elektrycznej.

Tlenek magnezu jest stosowany w produkcji cementu i innych materiałów budowlanych , w tym cegły. Płyty ścienne wykonane z tlenku magnezu są ognioodporne, odporne na wilgoć (nie ma problemów z pleśnią) , a jednocześnie są wytrzymałe . Tlenek magnezu jest powszechnie stosowane w elementach grzejnych , takich jak piece akumulacyjne , pralki , ponieważ przewodzi ciepło , ale nie energię elektryczną.
W związku z tym, że tlenek magnezu jest odporny na wilgoć stanowi go środkiem przydatnym dla bibliotek służącym do zabezpieczania księgozbiorów.
Tę samą zdolność tlenku magnezu wykorzystują wspinacze, którzy używają go w celu zmniejszenia potliwości rąk.

Opublikowano:

Talk 325 mesh

Talk 325 mesh.

Talk – minerał z gromady krzemianów. Należy do grupy minerałów pospolitych.
Zastosowanie:

W przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym do wytwarzania pudru, maści oraz jako dodatek do mydeł.
Wskazania: Talk ma wszechstronne zastosowanie: eliminuje tarcie zapobiegając w ten sposób podrażnieniom i zaczerwienieniom. Wchłania wilgoć nadając skórze uczucie świeżości i suchości. Zwalcza przykrą woń spowodowaną nadmiernym poceniem. Doskonale nadaje się do masażu
(w przeciwieństwie do zwykłych oliwek i kremów beztłuszczowa formuła nie pozostawia na skórze tłustego filmu). Zabezpiecza dłonie przy wykonywaniu codziennych prac domowych.

W przemyśle gumowym i papierniczym jako masa wypełniająca.

W przemyśle chemicznym: jako wypełniacz oraz środek zmniejszający palność tworzyw sztucznych. Jego obecność jest oznaczana w symbolu produktu, np. „ABS-TD10” (10% talku
w tworzywie ABS) lub „PP+40%TALC” (40% talku w polistyrenie), dodawana jest też sama litera T z wartością liczbową lub bez.
Jest nośnikiem magnezu i używany jest jako spoiwo w produkcji ceramiki kordierytowej.
Używany jest także do produkcji materiałów ognioodpornych a także do wyrobu rzeźb i galanterii ozdobnej (szczególnie w postaci tzw. kamienia mydlanego, czyli zbitego, masywnego nagromadzenia steatytu, przeważnie o zielonkawej barwie).

W sporcie: jako środek osuszający np. W podnoszeniu ciężarów lub skoku o tyczce czy gimnastyce.

Opublikowano:

Siarczan potasu

Siarczan potasu, K₂SO₄  jest to nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowego i potasu.

W temperaturze pokojowej związek ten tworzy bezbarwne kryształy rozpuszczalne w wodzie i nierozpuszczalne w alkoholu. Temperatura topnienia 1069 °C

Zastosowanie:

Siarczan potasu (K2SO4), zwany również siarczanem potażu, jest najbardziej popularnym nisko chlorkowym nawozem na świecie. Łączy on w optymalny sposób najważniejsze składniki odżywcze, potas i siarkę, które są łatwo dostępne dla roślin. 50% jego składu stanowi tlenek potasu (K2O; 42% potasu) a 18% siarka, co zapewnia wysokie stężenie składników odżywczych.
Siarczan potasu jest nawozem przedsiewnym. Nadaje się na wszystkie gleby, szczególnie przydatny jest do nawożenia roślin wrażliwych na formy nawozów chlorkowych.
Jako że siarczan potasu jest nawozem praktycznie pozbawionym chlorków, stanowi on najlepsze źródło składników odżywczych dla roślin wrażliwych na chlorki oraz dla intensywnych systemów uprawy (szklarnie, tunele foliowe). W odróżnieniu od innych źródeł potasu takich jak chlorek potasu czy azotan potasu, siarczan potasu ma bardzo niski wskaźnik zasolenia, co czyni go preferowanym nawozem potasowym na terenach zagrożonych zasoleniem gleby.
Cechy te sprawiają, że nawozy siarczanowe są najbardziej efektywnymi nawozami w wielu częściach świata, jak również przyczyniają się do tego, że są one najbardziej przyjazne dla środowiska.

W związku z tym, że potas i siarka bezpośrednio wpływają na plony i jakość upraw, siarczan potasu, jako nawóz, jest optymalnym roztworem, ponieważ:
Siarczan potasu odgrywa istotną rolę w wytwarzaniu białek, enzymów i witamin, jak również usprawnia proces fotosyntezy u roślin

Poprzez obniżanie poziomu pH w strefie korzeniowej, siarczan potasu wzmaga pobieranie fosforu, żelaza oraz innych mikroelementów. Na glebach piaszczystych redukuje wypłukiwanie kationów, takich jak wapń i potas.

Oprócz tego, że siarczan potasu podnosi jakość roślin, sprawia on również, że są one bardziej odporne na suszę, mróz, owady i choroby
Siarczan potasu nie zawiera azotu, co pozwala na wydajniejszą gospodarkę nawozami azotowymi.
Siarczan potasu poprawia plony i jakość wysokowartościowych upraw, w szczególności owoców, warzyw i tytoniu.

Opublikowano:

Pirosiarczyn sodu

Pirosiarczyn sodu

Inne nazwy tego dodatku to disiarczyn sodu oraz disiarczan (IV) sodu.
Jest to biały, krystaliczny proszek o charakterystycznym cierpkim zapachu. Jego wzór to Na2S2O. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Otrzymuje się go w wyniku działania SO2 na węglan sodu w środowisku wodnym.

Zastosowanie:
Produkcja innych substancji, w przemyśle fotograficznym, produkcja wyrobów włókienniczych, skór i futer, produkcja tworzyw sztucznych i gumy; produkcja miazgi papierowej
i wyrobów papierowych, produkcja mebli, produkcja żywności, chemiczne oczyszczalnie wody, produkcja włókien, dodatek do cementu, środki chemiczne dla rolnictwa, nawozy.

W przemyśle spożywczym:
Jako konserwant: winogrona stołowe, świeże owoce liczi, borówka amerykańska (Vaccinium corymbosum), pieczywo, galaretki, polewy (syropy do naleśników, aromatyzowane syropy do koktajli mlecznych i lodów spożywczych), suche herbatniki, wyroby ciastkarskie i cukiernicze, koncentrat pomidorowy, ziemniaki obrane, pulpa cebuli, czosnku i szalotek, pulpa chrzanu, warzywa mrożone białe – w tym grzyby i białe nasiona roślin strączkowych, ziemniaki mrożone i głęboko mrożone, warzywa białe suszone
– w tym nasiona roślin strączkowych, suszone grzyby, suszone orzechy kokosowe (np. wiórki kokosowe), suszony imbir, suszone pomidory, suszone owoce i orzechy w łupinach, białe warzywa konserwowe w puszkach i słoikach, cytryny w plastrach w opakowaniach szklanych, czereśnie o białym miąższu w opakowaniach szklanych, mostarda di frutta, całe ziarna sago i kasza jęczmienna perłowa, ocet, burgery, dżemy, galaretki, marmolady, owoce kandyzowane, świeże, gotowane, mrożone i głęboko mrożone głowonogi
i skorupiaki, cynamon, musztarda, żelatyna, zagęszczony sok winogronowy przeznaczony do domowego wyrobu wina, orzechy marynowane.

Pirosiarczyn sodu znalazł szerokie zastosowanie w przemyśle winiarskim i piwowarstwie. Służy do konserwowania wina, napojów fermentowanych, owocowych, soków surowych i miodów pitnych.

Doskonale sprawdza się jako środek do odkażania sprzętu winiarskiego. Działa hamująco na rozwój pleśni i bakterii, słabiej na drożdże.

Do odkażania należy przygotować roztwór wodny o stężeniu 2-3% w następujący sposób:

20-30 g. pirosiarczynu rozpuszczamy w litrze wody bezpośrednio przed odkażaniem, ponieważ
w postaci roztworu wodnego jest to środek nietrwały a opary pełnią rolę „dezynfektora”.

Roztworem tym można płukać: wężyki , rurki , korki butelki i balony, przed napełnieniem, areometry, beczki wszystko co ma kontakt z winem.
W przemyśle kosmetycznym: składnik produktów do pielęgnacji włosów, preparatów do kąpieli oraz dezodorantów.
Przemysł tekstylny i papierniczy: stosowany jako środek wybielający.

Środki ostrożności:

Pirosiarczyn sodu może byś przyczyną ataków astmy oraz wywołać katar sienny, chroniczną pokrzywkę oraz atopowe zapalenie skóry. A także bóle głowy, podrażnienie układu pokarmowego i mdłości.
Dzienna dawka nie powinna przekraczać 0,7 mg na kilogram masy ciała.
Jest rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem.
Może obniżać zawartość witamin w produktach spożywczych poprzez ich utlenianie (zwłaszcza witaminy B2 oraz barwników betacyjaninowych). Z kolei przeciwdziała utlenianiu kwasu askorbinowego, czyli witaminy C.

 

Opublikowano:

Octan sodu

Octan sodu

Jest to związek chemiczny, który jest solą kwasu octowego oraz zasady sodowej
o wzorzeCH3COONa. Otrzymywany jest w wyniku fermentacji bakteryjnej cukru, melasy, a nawet alkoholu. Można go również otrzymać poprzez syntezę chemiczną z aldehydu octowego.
Przedłuża okres przydatności środków spożywczych do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem spowodowanym obecnością mikroorganizmów lub chroni przed wzrostem mikroorganizmów patogennych. Pełni funkcję regulatora kwasowości, konserwującą, stabilizacyjną.
Sól sodowa kwasu octowego, naturalnego kwasu obecnego w większości owoców. Produkowany podczas fermentacji bakteryjnej, a zatem jest obecny we wszystkich produktach, w których miała miejsce fermentacja. Przemysłowo wytwarzany poprzez bakteryjną fermentację cukru, melasy lub alkoholu, lub też poprzez syntezę chemiczną z aldehydu octowego.
Kwas octowy i jego sole są wchłaniane w przewodzie pokarmowym. Wchodzą w reakcje metaboliczne naturalnie zachodzące w ludzkim organizmie i na tej drodze są całkowicie utylizowane.
Octan sodu należy do nielicznej grupy środków konserwujących występujących naturalnie
w pożywieniu. Jako sekwestrant posiada zdolność absorbowania jonów, dzięki czemu zapobiega zmianom smaku, zapachu i barwy żywności. Poza tym octan sodu jest wykorzystywany
w ogrzewaczach do rąk i stóp: związek ten znajduje się w odpowiednim pojemniku; w momencie gdy zostanie pobudzony bodźcem mechanicznym, krystalizuje, wydzielając ciepło.
Zastosowanie:
W przemyśle spożywczym: owoce i warzywa w puszkach lub w opakowaniach szklanych, słodycze, dżemy, galaretki, przekąski, płatki, kasze, zupy w proszku, chleb produkowany z mąki pszennej, wody, drożdży lub zakwasu oraz soli. Żywność przetworzona na bazie zbóż oraz żywność dla dzieci. Pakowane wyroby mięsne ze świeżego mięsa mielonego.
W kosmetyce: jako dodatek do szminek i cieni.
W medycynie: Jako składnik syropów witaminowych dla dzieci.
W fizjoterapii: jako ogrzewacz termiczny, składnik kompresów.

Opublikowano:

Kwas cytrynowy E330

Kwas cytrynowy.

Jest to kwas o wzorze C6H7O8 . H2O. Może występować w postaci kryształów oraz proszku o strukturze krystalicznej. Jest koloru białego, jest bezzapachowy oraz pozostawia kwaśny posmak. Jest to kwas, który bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, ale słabiej w etanolu. Otrzymuje się go w wyniku kondensacji szczawiooctanu z acetylokoenzymem A. Podczas tego procesu dochodzi do uwolnienia koenzymu A. Kwas cytrynowy ulega dalszym przemianom pod wpływem działania jonów i odpowiednich enzymów. Na skalę produkcyjną kwas cytrynowy otrzymuje się za pomocą metody fermentacyjnej, która nazywa się metodą na „tacach” czyli metodą „powierzchniową”. Otrzymuje się go również poprzez fermentację wgłębną czyli w tankach przy kontrolowanym dopływie powietrza. Substratem jest zazwyczaj melas rozcieńczony.

Kwas cytrynowy występuje w niewielkich ilościach w większości organizmów żywych. W sporych ilościach występuje w owocach, głównie cytrusowych (w których stanowi 8% suchej masy), ale także np. w kiwi, truskawkach, czarnych i czerwonych porzeczkach, jagodach, malinach, borówkach czy warzywach – buraki cukrowe, pomidory.

Działanie i zastosowanie kwasu cytrynowego:

Kwas cytrynowy jest ważnym elementem cyklu Krebsa czyli cyklu kwasu cytrynowego zachodzącego w każdym żywym organizmie, dostarczając mu energii.
Ponadto ma działanie: przeciwutleniające, stabilizujące, konserwujące, regulowanie kwasowości oraz ochrona przed przebarwieniami.

Działanie na skórę: przeciwutleniające, przeciwbakteryjne, przeciwstarzeniowe, złuszczające – normalizacja rogowacenia i złuszczania,redukujące / rozjaśniające przebarwienia wyrównujące koloryt skóry, rozświetlające skórę,wygładzające zmarszczki i cienkie linie,antyseptyczne (odkażające),regeneracyjne i odtwórcze, ściągające, oczyszczające, silnie nawadniające, zwiększające elastyczność skóry, stymulujące wzrost skóry właściwej i żywych warstw naskórka, usprawniające działanie innych hydroksykwasów, korzystny wpływ na kolagen naczyń krwionośnych (stają się one mniej kruche, ścianki cienkie i elastyczne), stymulujące produkcję protokolagenu (podstawowej struktury kolagenu), normalizujące proliferację (namnażanie) keratynocytów, stymulujące wzrost zawartości w skórze GAG (glikozaminoglikanów): siarczanu chondroityny i kwasu hialuronowego.

Zastosowanie:
W przemyśle spożywczym kwas cytrynowy ma symbol E330 i stosowany jest jako:

Przeciwutleniacz – dzięki właściwościom antyoksydacyjnym, dodawanie kwasu cytrynowego
w niewielkich stężeniach wstrzymuje lub opóźnia procesy utleniania substancji przedłużając tym samym trwałość produktów.

Regulator kwasowości – reguluje pH różnego typu produktów np. napojów, galaretek, kremów, ciast; dodawany jest jako środek zakwaszający przy produkcji np. piwa
czy dżemów.

Stabilizator i składnik smakowy – zapobiega krystalizacji cukru w wyrobach cukierniczych; stabilizuje emulsje nadzień cukierniczych, koncentratów spożywczych, napojów orzeźwiających
i alkoholowych; nadaje odpowiednią konsystencję i strukturę, oraz trwałość mikrobiologiczną serom pleśniowym i topionym.

Utrwalacz barwy – produktów mlecznych z owocami, produktów mięsnych, napojów bogatych we flawonoidy i antocyjany; przeciwdziała tworzeniu się związków kompleksowych z żelazem przez co zapobiega czernieniu np. wina.

Czynnik chelatujący – kwas cytrynowy tworzy kompleksy z metalami: żelazem, kobaltem, miedzią, niklem, wapniem, strontem, cynkiem i manganem; wiążąc wapń i wpływając na skład miceli kazeinowych w mleku, zapobiega żelowaniu mleka zagęszczonego.

Środek konserwujący – jony cytrynianowe tworzą sole z wieloma metalami o nazwie ogólnej – cytryniany. Jednym z ważniejszych jest cytrynian wapnia, zwany
też „kwaśną solą” konserwujący produkty spożywcze.

Inne zastosowania:
Najczęściej kwas cytrynowy stosujemy w produktach spożywczych, nie wszyscy jednak wiedzą że kwasek doskonale nadaje się do czyszczenia, wystarczy wsypań odrobinę do czajnika i zagotować w nim wodę aby usunąć cały kamień, równie skutecznie czyści umywalki, czy WC.
Doskonale sprawdza się w usuwaniu nawarstwień korozyjnych z metali kolorowych oraz czyszczeniu srebrnych przedmiotów.

W przemyśle farmaceutycznym:

Działa jako regulator kwasowości i pewien rodzaj środka konserwującego,
Jest składnikiem mieszanin musujących (tabletki musujące, granulaty i proszki musujące),
Sole kwasu cytrynowego – cytryniany – są stosowane jako leki przy niedoborze określonego metalu w organizmie.
Spożywany w niedużych ilościach kwas cytrynowy rozpuszczony w wodzie wpływa dodatnio na tkankę kostną ponieważ pobudza przyswajanie wapnia przez organizm. Wzmaga wydzielanie soku żołądkowego, ułatwia resorpcję jonów wapniowych w jelitach. Hamuje nudności, działa przeciwwymiotnie. W dużych ilościach działa toksycznie.
Ułatwia przyswajanie biopierwiastków metalicznych, z drugiej jednak strony działa też odtruwająco. W organizmie wiąże się z metalami ciężkimi i ułatwia ich wydalanie z ustroju.

Stosowany jest także jako środek pobudzający apetyt w bezsoczności lub małosoczności żołądka, oraz w zaburzeniach trawienia; w formie kilkuprocentowego roztworu wodnego kwasu cytrynowego, kropli złożonych lub mieszanek.

W przemyśle kosmetycznym kwas cytrynowy stosuje się:

Jako przeciwutleniacz – przedłuża  trwałość preparatów kosmetycznych, w produktach kosmetycznych jako substancja zabezpieczająca skórę przed wolnymi rodnikami, przyśpieszającymi procesy starzenia, minimalizuje niekorzystny wpływ na skórę promieni UV
i zanieczyszczeń powietrza.
W preparatach do peelingu –  dzięki właściwościom złuszczającym znacznie poprawia stan skóry: suchej z zaburzeniami rogowacenia, zaburzeniami barwnikowymi (przebarwienia, dyschromia, tzw. skóra pstra), skóry tłustej, łojotokowej, w przebiegu trądziku pospolitego.
W terapii przeciw fotostarzeniowej – produkty z kwasem cytrynowym zmniejszają szorstkość skóry, redukują przebarwienia, wyrównują jej koloryt i rozświetlają skórę, ponadto wygładzają zmarszczki i cienkie linie na skórze.
Przeciwbakteryjnie – aplikowany na skórę poprzez zwiększenie kwasowości chroni przed bakteriami.
Jako substancję rozświetlającą skórę, likwidującą przebarwienia, wyrównującą koloryt – przebarwienia pozapalne, zanieczyszczenia środowiska, fotostarzenie
Ze względu na właściwości odkażające i ściągające oraz przywracające pH, kwas cytrynowy używany jest w płukankach do włosów, kremach wybielających, tonikach, szamponach, odżywkach do włosów, płynach przeciwpotnych, płukankach do ust.

Z solami kwas cytrynowy tworzy układ buforujący – właściwość ta jest wykorzystywana
w kompozycjach środków czystości dla gospodarstw domowych oraz w przemyśle farmaceutycznym.
Jako składnik produktów kosmetycznych hamujący aktywność metaloproteinaz odpowiedzialnych za uszkodzenia włókien kolagenowych w skórze.

Opublikowano:

Kwas borowy

Kwas borowy zwany potocznie „kwasem bornym”, występuje w przyrodzie jako minerał. Obecny jest w soli morskiej i roślinach. Jest rozpuszczalny w wodzie. Wykazuje słabe działanie antyseptyczne oraz wysuszające i ściągające. Ułatwia ziarninowanie. W niewielkim stopniu wchłania się przez nieuszkodzoną skórę. W przypadku wchłonięcia wykazuje działania toksyczne. Niebezpieczeństwo wchłonięcia jest szczególnie duże w przypadku stosowania na błony śluzowe, rozległe rany, oparzenia i zmiany zapalne oraz u noworodków i małych dzieci. Z organizmu wydalany jest przez nerki.

Historia kwasu borowego sięga kilku tysięcy lat wstecz. Stosowany był na Bliskim i Dalekim Wschodzie. Był wtedy używany jako konserwant, środek antyseptyczny oraz jako środek do czyszczenia.

Zastosowania:
Rozcieńczony roztwór kwasu borowego jest środkiem dezynfekującym. W laboratoriach jest stosowany jako środek neutralizujący do przemywania skóry po oblaniu ługami. Środek złuszczający i ściągający. W mieszaninie z talkiem jest składnikiem zasypki do stóp zwalczającej przykry zapach i nadmierne pocenie.
Kwas borny stosunkowo łatwo wchłania się z uszkodzonego naskórka lub błony śluzowej, podczas gdy wydalanie z organizmu jest bardzo wolne. Skutkiem tego jest gromadzenie się preparatu
w wątrobie oraz układzie nerwowym. Długotrwałe stosowanie kwasu borowego może prowadzić także do uszkodzenia nerek.
Ponadto Kwas borowy jest stosowany jako składnik nawozów, impregnat do drewna, składnik do produkcji szkła borowego i farb. Jest wykorzystywany również jako substancja konserwująca E284, która uniemożliwia rozwój i przetrwanie mikroorganizmów w czasie przechowywania produktu.

Wskazania:
Zewnętrznie na rany i oparzenia. W preparatach złożonych jest stosowany w bakteryjnym zapaleniu pochwy, w ostrych stanach zapalnych błony śluzowej nosa. Pochodna – tetraboran sodu: zakażenia bakteryjne i kandydoza błon śluzowych jamy ustnej. Jako składnik preparatów złożonych w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u dzieci szczególnie poniżej 4. roku życia, na duże lub sączące się rany, rozległe zmiany zapalne ani duże powierzchnie.

Opublikowano:

Glikol propylenowy

Glikol propylenowy (propano-1,2-diol) – jest to organiczny związek chemiczny z grupy alkoholi dwuhydroksylowych czyli dioli. W temperaturze pokojowej jest bezbarwną, bezwonną, oleistą cieczą, o słodkawym smaku i wysokiej lepkości. Znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle
i medycynie. W odróżnieniu od glikolu etylenowego glikol propylenowy nie jest toksyczny.
Glikol propylenowy jest substancją higroskopijną. Jest rozpuszczalny m. in. w wodzie, acetonie
i chloroformie. Cząsteczka zawiera asymetryczny atom węgla i może występować w postaci dwóch enancjomerów. Poza specjalnymi zastosowaniami jest mieszaniną racemiczną. Poszczególne enancjomery można uzyskać przez uwodnienie jednego z enancjomerów tlenku propylenu.

Glikol propylenowy jest szeroko stosowany m. in. w przemyśle spożywczym, chemicznym
(np. środki higieny i produkty kosmetyczne), w medycynie i farmacji).
W produkcji żywności glikol propylenowy używany jest jako konserwant lub emulgator oraz jako składnik barwników i aromatów. Jego oznaczenie to E 1520.
Glikol propylenowy stosowany jest w farmacji jako rozczynnik, czyli płyn, który sam nie ma istotnego działania dla organizmu, ale w którym może zostać rozprowadzony składnik czynny leku. Dotyczy to przede wszystkim preparatów (leków), nie dających rozpuścić się w wodzie, ale dających się rozprowadzić we względnie neutralnym dla organizmu – glikolu propylenowym. W ten sposób glikol propylenowy może być stosowany tak w formie zastrzyku, preparatu doustnego, jak
i kremu. W tym ostatnim przypadku jest nanoszony miejscowo na skórę.
Ogólną tendencją w przemyśle jest zastępowanie glikolem propylenowym szkodliwego glikolu etylenowego wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Poza wpływem na zdrowie pozostałe właściwości obu substancji są podobne.
Zastosowanie:
Glikol propylenowy może być zastosowany przykładowo:
w prasie hydraulicznej jako płyn roboczy
w systemach chłodzących jako płyn chłodzący (chłodziwo), jako składnik płynów zapobiegających zamarzaniu oraz środków do odladzania, np. w lotnictwie. Ze względu na niską toksyczność, glikol propylenowy coraz częściej zastępuje tradycyjnie stosowany w tych płynach glikol etylenowy.
Glikol propylenowy stosuje się także w żywieniu krów mlecznych w celu ochrony ich przed ketozą. Głównymi przyczynami ketozy pierwotnej są błędy żywieniowe, a między innymi niedostateczne zaopatrzenie krów po wycieleniu w energię pochodzącą z węglowodanów. Dlatego uzasadnione jest stosowanie w okresie okołoporodowym dodatków zmniejszających skutki ujemnego bilansu energetycznego tzw. prekursorów glukozy. Sprawdzonym i zalecanym dodatkiem jest glikol propylenowy, który w żwaczu przekształca się w glukozę.
Glikol propylenowy jest szeroko stosowany m. in. w przemyśle spożywczym, chemicznym
(np. środki higieny i produkty kosmetyczne), w medycynie i farmacji.
Glikol propylenowy stosowany jest w farmacji jako podłoże, czyli płyn, który sam nie ma istotnego działania dla organizmu, ale w którym może zostać rozprowadzony składnik czynny leku. Dotyczy to przede wszystkim substancji leczniczych, nie dających rozpuścić się w wodzie, ale dających się rozprowadzić we względnie neutralnym dla organizmu glikolu propylenowym. W ten sposób glikol propylenowy może być stosowany w formie preparatu doustnego jak i kremu. W tym ostatnim przypadku jest nanoszony miejscowo na skórę.
Glikol propylenowy może być używany do produkcji kosmetyków jako rozczynnik nadający kosmetykowi pożądaną konsystencję emulsji oraz jako składnik nawilżający skórę. Glikol propylenowy może w związku z tym znajdować się w:
pastach do zębów, oraz płynach do płukania ust,
środkach do higieny dłoni, czy ogólnie w środkach czystości,
jako składnik główny dezodorantu w sztyfcie,
w wielu innych kosmetykach.
Używany jest także jako nośnik zapachów w olejkach zapachowych oraz w olejkach do masażu.

Przemysł tytoniowy:

do regulacji wilgotności tytoniu, w nawilżaczach do tytoniu,
jako dodatek do tytoniu fajkowego, zapobiegający jego wysuszeniu.
jako podstawowy składnik mieszaniny wraz z gliceryną i nikotyną do produkcji liquidów do e-papierosów
W elektronicznych papierosach jest składnikiem większości e-płynów. Pełni rolę rozczynnika nikotyny, a w trakcie czynności e–palenia zostaje zatomizowany, czyli rozpylony jako mgiełka, wraz z nikotyną, gliceryną, oraz dodatkami smakowymi, sugestywnie imitując dym papierosowy.
Pozostałe zastosowania:
do produkcji paintball-i (kulek), wraz z woskiem i żelatyną
do sporządzania tatuaży widocznych w świetle UV
do krioprezerwacji (głębokiego ochładzania bez zamrażania) organizmów zwierzęcych
wędkarstwo – do produkcji zanęt
Ogólną tendencją w przemyśle jest zastępowanie glikolem propylenowym szkodliwego glikolu etylenowego wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Poza wpływem na zdrowie pozostałe właściwości obu substancji są podobne.

Opublikowano:

Gliceryna roślinna

Gliceryna roślinna

, glicerol (łac. Glycerolum) – organiczny związek chemiczny z grupy cukroli; najprostszy trwały alkohol trójwodorotlenowy (triol).

Gliceryna roślinna jest bezbarwną i silnie higroskopijną substancją o konsystencji gęstego syropu.
Głównym źródłem gliceryny w przemyśle są tłuszcze roślinne i tłuszcze zwierzęce, które w reakcji z roztworami zasad ulegają hydrolizie do gliceryny i mydeł. Także reakcja transestryfikacji, wykorzystywana do produkcji biodiesla, dostarcza dużych jej ilości jako produktu ubocznego. Gliceryna znajduje się też w niektórych owocach i warzywach.
Jest to jedna z najstarszych substancji wykorzystywanych do nawilżenia skóry. Swoje właściwości zawdzięcza bardzo małej cząsteczce, przez co ma zdolność wnikania w skórę bardzo głęboko – dzięki temu utrzymuje jej właściwe nawilżenie zarówno na powierzchni jak i w warstwie rogowej.
Gliceryna ma doskonałe właściwości łagodzące, idealnie nawilża przesuszony naskórek skłonny do pęknięć i nieprawidłowego rogowacenia, pozostawiając uczycie gładkości i miękkości. Wygładza, poprawia elastyczność, reguluje procesy prawidłowej odnowy naskórka.
Gliceryna powstrzymuje parowanie wody i znacznie obniża jej temperaturę zamarzania. Natarta nią skóra nabiera miękkości. Surowiec ten przyciągając wilgoć z powietrza, nawilża naskórek czyniąc go elastycznym. Warto zwrócić uwagę na to, że jest to efekt stosunkowo trwały, gdyż po aplikacji związek ten pozostaje w skórze nawet do 24 godzin.
Zastosowanie:
Podobnie jak inne poliole, gliceryna znajduje zastosowanie zarówno jako czynnik nawilżający skórę, jak również przeciwdziałający wysychaniu preparatów, szczególnie emulsji O/W (Oleju
w wodzie) i żeli. Zapobiega ona także krystalizacji składników kosmetyku, nadając mu odpowiednią gładkość. Związek ten chętnie stosowany jest z alkoholem etylowym, gdyż łagodzi jego działanie wysuszające. Wykazuje ponadto działanie bakteriostatyczne.

Zalecane stężenia gliceryny, zapewniające określony efekt kosmetyczny, oscyluje w granicach 5 – 15%.

Glicerynę należy przechowywać w temperaturze pokojowej, w szczelnie zamkniętym opakowaniu. Chronić przed dostępem bezpośredniego światła, powietrza i wilgoci.

Inne zastosowania:
– składnik systemów poliuretanowych
– do wykonywania analiz
– do produkcji pasty BHP
– przemysł spożywczy
– przemysł farmaceutyczny
– jako odczynnik do analizy kąpieli galwanicznych
– produkcja stolarki okiennej (gięcie łuków PCV)
– produkcja sody barwionej
– produkcja płynnych środków myjących do ciała oraz płynu do płukania
– do produkcji kosmetyki- produkcja farb i lakierów
– surowiec do syntezy amidopropylobetain oraz do syntezy estrów kwasów tłuszczowych i gliceryny
– do produktów leczniczych i suplementów diety
– dodatek nawilżający do mydeł w płynie, płynów do kąpieli
– do produkcji wyrobów chemii kosmetycznej, gospodarczej i samochodowej jako dodatek poprawiający jakość i utrzymujący wilgotność- produkcja kosmetyków, środek zmiękczający, natłuszczający, kondycjonujący
– do produkcji płynu do naczyń

Opublikowano:

Chlorek potasu

Chlorek potasu

, zwany też Kalium chloratum, to nieorganiczny związek chemiczny z grupy chlorków. Naturalnie występujący jako minerał – sylwin. Znajduje się też w karnalicie oraz kainicie.

Potas jest najważniejszym kationem wewnątrzkomórkowym i jednym z najważniejszych elektrolitów. Jest składnikiem cytoplazmy komórkowej. Powoduje zwiększenie przepuszczalności błon komórkowych, przeciwdziała pęcznieniu komórek. Jego obecność jest niezbędna do syntezy białek w rybosomach. Jest również niezbędnym elementem wielu procesów enzymatycznych. Warunkuje prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego i mięśni. Razem z sodem i chlorkami stanowi najważniejszą część składową płynów pozakomórkowych. Ma wpływ na gospodarkę wodną, kwasowo-zasadową organizmu, bierze udział w utrzymaniu ciśnienia osmotycznego. Odgrywa ważną rolę w przemianie węglowodanów. Sole potasu po podaniu z reguły dobrze wchłaniają się z przewodu pokarmowego (wyjątek stanowią fosforany, siarczany i winiany). Stężenie potasu we krwi wynosi 3,5–5,5 mmol/l. W płynie wewnątrzkomórkowym znajduje się ok. 95% całkowitej ilości potasu w organizmie, a jego stężenie wynosi tam 150 mmol/l. Potas wydalany jest przede wszystkim z moczem, a w trakcie wysiłku fizycznego także z potem.
Chlorek potasu jest substancją farmaceutyczną stosowaną głównie w przypadkach niedoboru jonów potasu. Podobnie jak inne sole potasowe działa drażniąco na przewód pokarmowy, dlatego też jako substancja lecznicza powinna być podawana doustnie po posiłku, najlepiej z sokiem owocowym czy zsiadłym mlekiem (z uwagi na nieprzyjemny smak). Wykorzystywany jest  także w zatruciach glikozydami naparstnicy, hiperaldosteronizmie pierwotnym i wtórnym, miastenii. Rzadziej w nadpobudliwości mięśnia sercowego.

Jest surowcem farmaceutycznym stosowanym w recepturze aptecznej i szpitalnej do przyrządzania mieszanek płynnych, ewentualnie z dodatkiem środków poprawiających walor smakowy. Substancja recepturowa może być łączona w preparatach z innymi solami.
Sole potasowe w sytuacjach leczenia terapeutycznego powinny być ściśle kontrolowane, gdyż przedawkowanie może doprowadzić nawet do zatrzymania pracy serca.

Ciekawostką jest, iż chlorek potasu wraz tiopentalem oraz pankuronium (lek zwiotczający mięśnie) jest wykorzystywany do wykonywania wyroków śmierci przez zastrzyk trucizny.

Przeciwwskazania:
Hiperkaliemia, ostra i przewlekła niewydolność nerek, niewydolność kory nadnerczy, hipowolemia z hiponatremią, stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas. Stosowanie tabletek przeciwwskazane jest w przypadkach owrzodzenia żołądka lub jelit. Pozajelitowo stosować bardzo ostrożnie u osób z rozległym mechanicznym uszkodzeniem tkanek ze względu na ryzyko wystąpienia rabdomiolizy. Należy zachować ostrożność w chorobach serca, po oparzeniach,
w stanach ostrego odwodnienia.

Poza przemysłem farmaceutycznym chlorek potasu stosowany jest :
W produkcji nawozów sztucznych,
W przemyśle chemicznym do wytwarzania metalicznego potasu i wodorotlenku potasu,
W przemyśle spożywczym (jako dodatek do żywności)
Jako środek gaśniczy